Een zonovergoten woensdag in mei: het weer zit goed  voor de daguitstap naar zee met Poco Loco. Ronny stuurt zijn kat naar het station, dus stappen we met zes op de trein naar De Panne. Grim, Johan,...

Joseph en Dirk installeren zich  voor een spelletje manillen, terwijl Annemarie en (vooral) Johnny er vrolijk op los tetteren.
Na een dik uur trein stappen we van het perron naar de dijk van De Panne. Weinig volk, dat valt meteen op, alleen wat (buitenlandse) toeristen. Even het standbeeld van Leopold I goeiedag zeggen, en dan een terrasje zoeken. Dat is snel gevonden. Vijf minuten later zijn er al dubbel zoveel stoelen bezet. Mensen zijn kuddedieren, inderdaad.

We wandelen naar het centrum, maar dat valt tegen: overal wegenwerken. We laten het stof en het steengruis achter en vinden toch een rustig parkje. Grim ontdekt zowaar het huis waar hij vroeger met zijn ouders op vakantie kwam. We nemen de ene foto na de andere. Ook van een klein, hulpeloos vogeljong, pas uit een nest gevallen. We kunnen het niet meenemen, dat knaagt wel een beetje.

Een lekkere portie friet volstaat als lunch. En dan stappen we de kusttram op, naar Koksijde (Sint-Idesbald). "Want daar valt meer te beleven", volgens Johan en Johnny. Maar de dijk is er al even leeg als in De Panne. Een ritje met een go-kart, dan maar ? Vier euro per persoon, dat is te doen. Maar als je een vijfzitter huurt, moet iedereen wel meetrappen. Als blijkt dat alleen Grim en Dirk op de pedalen duwen, is het snel uit met de pret. We hadden betaald voor een uur, maar het ritje eindigt al na vijf minuten, bij het eerste wafel- en ijssalon. Annemarie is de slimste: zij heeft een mono-trapper gehuurd en kan lustig verder crossen.
Het weer blijft zalig, en we wandelen langs het strand terug naar De Panne. Annemarie vindt een kleine krab, met schaal en al. Ons geweten knaagt nog omdat we het vogeltje hebben achtergelaten. We nemen het weekdier mee als mascotte, in een fles met wat water en zand.
Intussen slaat de vermoeidheid toe, en het is al een flink eind in de namiddag. We nemen nog tijd voor een terrasje. Maar daar misrekenen we ons. Of was die ene Stout er toch teveel aan ? Want even later missen we, op vijf minuten na, de trein terug naar Gent. Tja, die fuifvergadering om zeven uur, dat zit er niet meer in.
Geen nood, vergaderen doen we al genoeg. Met een uurtje vertraging sporen we terug naar huis. Dirk en Joseph willen nog een spelletje ‘wiezen’, maar dat ziet Johan niet meer zitten. Annemarie en Johnny krijgen de slappe lach van de conducteur, die tot drie keer toe passeert. Iets over zeven uur zijn we terug in Gent-Sint-Pieters, na een mooie dag aan zee.

Dirk B