De oktoberfietstocht van Poco Loco voerde ons langs de Rodelandroute. Liefst dertien (13!) fietsers - een record voor 2011 - melden zich dinsdagochtend om 10 uur in het Begijnhof. Daarbij enkele nieuwkomers, zoals Greet en Wally. Verder een aantal geoefende fietsers: Ronny, Gerd, Sabine, Guido, Dirk en organisator Willy. Als begeleiders: Sylvie, Jochen en stagiair Jasper. En Najma en Eduard, leuke debutanten.

Er staat vrij veel wind, het wordt dus lastig fietsen langs de Schelde. Maar gelukkig is het droog en komt af en toe een flauw zonnetje piepen. In Merelbeke moeten we wat zoeken naar de juiste wegwijzers. Maar daarna ontdekken we een mooie, schilderachtige route, slingerend tussen de velden. We rijden door Gontrode, Moortsele, Landskouter, Gijzenzele: rustige boerengemeenten in een glooiend landschap. Nog geen Vlaamse Ardennen, maar sommige hellingen doen toch zeer aan de kuitjes. Tegen de middag zoeken we een café of terras, maar we vinden er geen enkel dat open is. Dan maar een geïmproviseerde picknick, op enkele banken in een plantsoen.

STAANDE WIP

Munte is het verste punt op onze trip. Willy rijdt zo ver niet mee, want zijn zwakke knie begint op te spelen. Geen nood, Jasper neemt zijn keurig gekopieerde routekaartjes over en zelf neemt hij een kortere weg terug naar Gent. De andere 12 peddelen dapper verder. En kijk: in Munte is er zowaar een boogschutterswedstrijd aan de gang. We mogen mee aanschuiven in de kantine van boogschuttersclub 'Ons Vermaak'. Een frisdrank, een koffie en een Muntse vlaai. Lekker! En vooral: onze beentjes kunnen wat verpozen.

Rond halfdrie begint het schieten naar de staande wip. Op de sportdag in Gent kregen enkele Poco Loco's een initiatie boogschieten. Maar dit lijkt toch een stuk moeilijker. Zelfs geoefende schutters halen maar af en toe een pluim neer. Mooi om te zien, een echt stukje Vlaamse folklore. De wortels van de club liggen in de 18de eeuw.

Tijd om te vertrekken, want als we de vergadering om vier uur in het aanloophuis nog willen halen, moeten we opschieten. Op de weg terug zit de wind gelukkig meestal in de rug. Even is er paniek, als Sabine opmerkt dat Guido zijn rugzak niet meer bijheeft. Sylvie rijdt met hem een eindje terug, maar de rugzak blijkt onvindbaar. Gelukkig voor Guido zaten er geen waardevolle spullen in.

Sommigen nemen een andere weg of rijden door naar huis, zodat we nog met z'n zessen voet aan de grond zetten in Poco Loco. Zes kleine negertjes, uithijgend na een dikke 50 fietskilometers. Dank aan Willy voor het idee en de voorbereiding, en een pluim voor alle deelnemers. En of de kip met rijst 's avonds gesmaakt heeft!

Dirk